یک وقت هایی فکر می کنم که برنامه های خبری همه جوره اش لازم . مثل کسانی که می گویند همه جور کتابی را باید خواند. آدم در خیلی از این برنامه بلاجبار در شرایطی قرار می گیرد که هیچ وقت دیگر امکان تجربه و تکرار آنها را ندارد. مراسم هفتم ناصر عبدالهی که با روز تولدش هم یکی شده بود ، یکی از همین برنامه هایی بود که مطابق معمول علاقه ای به رفتن به آنجا نداشتم.
آدم های زیادی آمده بودند، سالن فرهنگساری هنر پر شده بود و مردم روی زمین هم نشسته بودند واگر می خواستی رد بشوی مثل مسجد باید از روی مردم قدم بر می داشتی. کلی هنرمند هم آمده بود، از جمله "فریدون شهبازیان" که سخنرانی هم کرد و با کلی تعریف از ناصر عبدالهی با زبان بی زبانی گفت:«بسه دیگه مرده پرستی". نمی دانم اگر که خود شهبازیان هم می مرد، باز هم اینقدر آدم می آمد یا نه.
بعضی ها طوری گریه می کردند که انگار عزیزشان را از دست داده اند وبعضی ها هم که گریه شان نمی آمد، سعی می کردند که ادای گریه کردن را دربیاورند. من راستش خنده ام گرفته بود. حاضرم شرط ببندم نصف کسانی که خودشان را در این مجلس هنرمند می دانستند، اگر ناصر عبدالهی زنده بود، ازش اسم هم نمی بردند، چه برسد به اینکه ازش تعریف کنند یا حتی خودشان را برایش ناراحت کنند.