تعجبي ندارد كه چرا اين روزها اينقدر حسابگر شده ايم. از فشاري كه بر روي شانه هاي همه مان سنگيني مي كند و ما را مجبور مي كند به هر شكل ممكن گليم خودمان را از آب بيرون بكشيم . و اين سنگني كه ما وا مي دارد كه حساب گليم هاي فرداها را بكنيم كه بگذريم، خيلي چيزهايي هست كه ما اينقدر وابسته به "عقل معاش" كرده.
چيزها كه من به اختيار خودم اسمش را تحريكات فرهنگي مي گذارم! اثر اين عوامل را تشديد مي كند. مثلا همين عبارت زيباي " تو نيكي مي كن ودر دجله انداز" ، " جوان پير را درياب موي تو هم روزي سپيد خواهد شد" .من امروز به تو شماره تلفن دادم، فردا واسم كار پيدا كن. فردا پا مي شم كه بشيني، هفته بعد منو برسون خونمون و...
بايد برم. بايد برم چيزهايي توي دجله بياندازم، چون خيلي براي زنگيم برنامه دارم.